Колхозчы җыры

Җаным сөйгән колхозымда
Мин эшлимен җимереп.
Уңыш бүлгән вакытта
Алам йөкне тутырып.

Сыерым да тук минем,
Сарыгым да тук минем,
Ел ашарлык азыгым бар,
Бер кайгым да юк минем.

Мин колхозчы, эшләгәндә
Курыкмый эшлим бар эшем.
Шуның өчен әсәгемдә
Ята йөз пот арышым.

Бигрәк ямьле язлары,
Килә үрдәк, казлары.
Язгы чәчүне көтәләр,
Егетләре, кызлары.

Мәңге алган җиребезнең
Бакча кебек межасы.
Барбызда да ашарга бар,
Бетте ачлык нужасы.

Җибәр, җибәр җил кайда,
Җилгән атка җил файда.
Эшлимен дә, ашыймын да
Колхозга җиткән кайда.

Элек минем бер душ иде,
Басу саен биш таяк.
Тары чәчәргә җир эзләп,
Калмыйдыр иде аяк.

В колхозе, который любит моя душа,
Я работаю вовсю.
Когда делят урожай,
Получаю полный воз.

И корова моя сыта,
И овца моя сыта.
Есть у меня еды на целый год,
Нет у меня ни одной заботы.

Я колхозник: когда работаю,
Бесстрашно берусь за всякое дело.
Потому в моём закроме
Лежит сто пудов ржи.

Особенно прекрасны здешние вёсны,
Прилетают утки и гуси.
Ждут весеннего сева
Юноши и девушки.

На земле, данной нам навечно,
Межи словно в саду.
У всех у нас есть еда,
Кончилась голодная нужда.

Пускай, пускай ветер дует,
Бегущему коню ветер на пользу.
Я и тружусь, и ем досыта —
Что сравнится с колхозом!

Прежде на меня приходилась одна душа,
В каждом поле — пять мерных палок.
Ища землю, чтобы посеять просо,
Сбивался с ног.