Саңгыраулар җыры

Күзем күрә минем барын да,
Күрәм йөргәнен һәм үткәнен.
Беләм көндезен һәм кичен,
Күрәм халык үтеп киткәнен.

Күрәм матур клуб залларын,
Күрәм урманнарын, талларын,
Күрәм йолдыз, кояш һәм айны,
Карап йөрим юлның җайларын.

Кичә кичне бардым клубка,
Җыелганнар бар да, уйныйлар.
Бер аз җырлыйлар да, кул чабалар,
Белмим әле кемне зурлыйлар.

Матур итеп төшеп бииләр,
Туктыйлар да куллар чабалар.
Колак ишетмәгәч, карап торам:
Только авыз ачып ябалар.

Синең күзең күрми бик кыен,
Минем ишетми бит колагым.
Сөйләшәләр бар да көлешәләр,
Ишетмәгәч утырып еладым.

Әле миңа хәзер шунысы рәхәт,
Халык белән бергә эшлимен.
Ярый бәхтемә колхоз булды,
Һич тә кыенлыкка төшмимен.

Зур шатлыклар хәзер уйлап торсаң,
Булган эшләр эшләнә рәтләп,
Саңрай, сукыр, — дип кимсетмиләр
Колхозчыларыма күп рәхмәт.

Сукырлар да дөнья көтәләр,
Саңрайлар да дөнья көтәләр.
Хәзер халык бар да бер туган бит,
Бер-берсенә ярдәм итәләр.

Мои глаза видят всё,
Вижу, кто идёт, кто проходит.
Различаю день и вечер,
Вижу, как люди проходят мимо.

Вижу красивые клубные залы,
Вижу леса и ивы,
Вижу звёзды, солнце и луну,
Смотрю, как проходят дороги.

Вчера вечером я пошёл в клуб,
Все собрались, играют.
Немного поют, потом хлопают,
Не знаю, кого чествуют.

Выходят и красиво танцуют,
Останавливаются и хлопают.
Уши не слышат, я только смотрю:
Лишь открывают и закрывают рты.

Тяжело, когда твои глаза не видят,
А мои уши не слышат.
Все разговаривают и смеются,
Не слыша их, я сидел и плакал.

Но теперь меня радует вот что:
Я работаю вместе с людьми.
Как хорошо, что появился колхоз,
Я совсем не оказываюсь в беде.

Большая радость теперь, если подумать:
Все дела делаются как следует.
Не унижают словами «глухой», «слепой» —
Большое спасибо моим колхозникам.

И слепые ведут своё хозяйство,
И глухие ведут своё хозяйство.
Теперь все люди словно родные,
Они помогают друг другу.