Наһар карчык зары

Наһар карчык сөйли елый-елый
Элек кыенлыклар күргәнен.
Өч хатынлы картка малга кызыгып,
Атасының тотып биргәнен:

Баш кодага мулла килгән,
Сүз башлый аять белән,
Атаң биргән җиргә бар, дип
Куркыта таяк белән.

Бай сораткач, мулла кушкач,
Туры килә бирергә.
Елый-елый кан яшь белән,
Кайгы-хәсрәт күрергә.

Алтмыш яшьлек карт шайтан,
Сакалы аның ял кебек,
Хатыннарын асраган
Җигә торган мал кебек.

Дүрт хатынны бергә тотып,
Гомер буе елаткан.
Камчы белән суктырган
Тотып чәчтән, колактан.

Хәсрәтеннән елый-елый
Бетергән ул күзләрен.
Җәфалый дип барып әйтсә,
Тыңламыйлар сүзләрен.

Наһар карчык чыкты рәхәт көнгә,
Кара болыт китте таралып.
Колхоз аңа тигез тормыш бирде,
Хәзер яши көлеп-шатланып.

Наһар карчык килә клубка
Яхшы киемнәрен киенеп,
Өстем бөтен, тамак тук, дип
Төшеп биеп китә сөенеп.

Хатын-кызлар хәзер күккә оча,
Үтә диңгез, таулар, урманнар.
Хатын-кыздан бар бит инженерлар,
Хатын-кыздан нарком булганнар.

Старуха Нахар рассказывает сквозь слёзы,
Какие прежде вынесла страдания.
Как отец, польстившись на богатство,
Выдал её за старика с тремя жёнами.

Главным сватом пришёл мулла,
Начинает речь с аята.
«Иди туда, куда отдаёт отец», —
Грозит палкой.

Раз бай попросил, мулла велел,
Приходится выдать.
Плакать кровавыми слезами,
Испытывать горе и печаль.

Шестидесятилетний старый чёрт,
Борода его как грива,
Держал своих жён
Словно тягловый скот.

Четырёх жён держал вместе,
Всю жизнь заставлял плакать.
Бил плетью,
Хватая за волосы и уши.

От горя, плача,
Она испортила глаза.
Если шла жаловаться на мучения,
Её слов не слушали.

Старуха Нахар дождалась счастливых дней,
Чёрная туча рассеялась.
Колхоз дал ей равноправную жизнь,
Теперь живёт смеясь и радуясь.

Старуха Нахар приходит в клуб,
Надев хорошую одежду.
«Я одета, я сыта», —
Говорит и радостно пускается в пляс.

Женщины теперь летают в небе,
Пересекают моря, горы, леса.
Есть среди женщин инженеры,
Есть женщины — народные комиссары.