Зариф абзый шатлыгы

Зариф абзый колхозчы,
Көн дә йөри сабанга,
Бер малай газета укый,
Төшкә кайткан заманда.

Малай укый дүртенчедә,
Газета укып белгертә.
Күп балалыларга ярдәм, —
Диеп укып өлгертә.

Зариф абый кайтып җитә
Төшкә — ашар ашына,
Уйланмаган зур шатлыклар
Килеп баса каршына.

Абзый китә сабанга,
Колхоз атын атланып,
Кич булганын сизми кала,
Бу хәбәргә шатланып.

Атын җигеп сөрә башлый,
Китә җирнең буена.
Кылт итә дә килеп төшә
Шатлык хәбәр уена.

Абзый кайта кич белән
Кабыздыра шәмнәрен,
Күз алдына китерә
Дөньяның бар ямьнәрен.

— «Галим бабай килмәс микән
Газетаны укырга?
— Ул яңалифчә белми,
Бары бер ул сукырга.

— Җамал, Җамал кызма әле,
Бала укып сөйләсен,
Бер көн шулай төштә күрдем
Бу акчаның киләсен».

Зариф абзый йоклый алмый,
Ул уйлый һаман уен.
Төнлә барып дөбердәтә
Укытучының ишеген.

Безнең абзый керү белән
Укытучыны уята:
— «Газетаны укып кара,
Түгелме, туган, хата?»

— «Зариф абзый тыңла әле,
Балагыз булса җиде,
Шул сүзләрең дөрес булса,
Өч мең соң сиңа», — диде.

Безнең абзый кайтып ята,
Йокы төшми күзенә.
Әллә нинди уйлар килә
Шул вакытта үзенә.

Безнең абзый шул арада
Язып хәлен белгертә.
Ун биш көн дә үтеп җитми,
Өч меңне алып өлгертә.

Монда бәйрәм, монда шатлык:
Зур, зур эшләр уйлыйлар.
«Зур бәйрәм бу безгә», — дип
Балаларын сыйлыйлар.

Җамал җиңги, Зариф абзый,
Икәү китә кибеткә,
Ни алырга да аптырый,
Акча капкач егеткә.

Җамал җиңги шуны сөйли:
— «Картыкаем сөеник,
Хөкүмәттән бүләге бит,
Рәхәтләнеп киеник!

Картыкаем эчә күрмә,
Акчаң бик күп булса да.
Элек бу ярдәм булмады,
Алтмыш балаң туса да».

Җиде бала, җидесе дә
Чәчәк кебек киенгән.
Хөкүмәткә рәхмәт укып,
Бөтен халык сөенгән.

Кайсы булды ызбалы,
Кайсы булды таналы,
Өч мең акча бик аз түгел,
Ипләбрәк сана әле!

Дядя Зариф — колхозник,
Каждый день ходит пахать.
Мальчик читает газету,
Когда он возвращается к обеду.

Мальчик учится в четвёртом классе,
Читает газету, сообщает:
Помощь многодетным —
Успевает прочитать.

Дядя Зариф приходит
К обеду, поесть,
И неожиданная большая радость
Встаёт перед ним.

Дядя отправляется пахать,
Сев на колхозного коня.
Не замечает, как приходит вечер,
Радуясь этой вести.

Запрягает коня, начинает пахать,
Идёт вдоль полосы земли.
То и дело приходит ему в голову
Радостная весть.

Вечером дядя возвращается,
Зажигает свечи.
Представляет перед собой
Всю красоту жизни.

— «Не пришёл бы дед Галим
Прочитать газету?»
— «Он не знает яналифа,
Для него всё равно что вслепую».

— «Джамал, Джамал, не сердись,
Пусть ребёнок прочитает и расскажет.
Как-то я видел во сне,
Что придут эти деньги».

Дядя Зариф не может уснуть,
Всё думает о своём.
Ночью идёт и стучит
В дверь учителя.

Наш дядя входит,
Будит учителя.
— «Прочитай газету,
Не ошибка ли это, родной?»

— «Дядя Зариф, послушай:
Если у вас семеро детей,
Если твои слова верны,
Тогда тебе три тысячи», — сказал он.

Наш дядя возвращается домой,
Сон не идёт к нему.
Какие только мысли
Не приходят ему в это время.

Тем временем наш дядя
Пишет, сообщает о своём положении.
Не проходит и пятнадцати дней,
Как он получает три тысячи.

Здесь праздник, здесь радость:
Замышляют большие дела.
«Это большой праздник для нас», —
Говорят и угощают детей.

Тётушка Джамал и дядя Зариф
Вдвоём идут в магазин.
Теряются, что купить,
Когда молодцу достались деньги.

Тётушка Джамал говорит:
— «Старичок мой, порадуемся,
Это ведь подарок государства,
Давай оденемся вволю!

Старичок мой, смотри не пей,
Хоть денег у тебя много.
Прежде такой помощи не было,
Хоть родись у тебя шестьдесят детей».

Семеро детей, и все семеро
Одеты словно цветы.
Благодаря государство,
Весь народ радуется.

Кто-то обзавёлся избой,
Кто-то — тёлкой.
Три тысячи — совсем не мало,
Посчитай-ка как следует!