Сукырлар җыры

Мин күрәлмим кояш яктысын,
Мин күрәлмим кара, агысын.
Мин күрәлмим йолдыз яктысын,
Мин белмимен эшнең фактысын.

Кайда китә минем юлларым,
Кайда атлый минем аягым?
Миңа ярдәм бирсә, бирә инде
Кулымдагы иптәш — таягым.

Күрсәң иде клуб залларын,
Күрсәң иде сәхнә алларын,
Күрсәң иде шунда яшьләрнең
Рәхәтләнеп уйнаганнарын?

Күзем күрми минем, йөрергә,
Белмим кайда барып керергә.
Әле дә бәхтемә колхоз чыкты,
Ул хезмәткә безгә юл ачты.

Күзем күрмәсә дә җаным тыныч,
Абзый нихәл диеп керәләр,
Ашар эчәргә дә бирәләр,
Бер тугандай якын күрәләр.

Күзем күрмәсә дә яза беләм,
Куям матур итеп номерын.
Шундый рәхәт тормыш биргән өчен
Телим Сталинның гомерен.

Тавышлардан бер аз танып алам,
Ачып карый алмыйм күземне.
Шушы ирек дөньясында яшим,
Бик бәхетле саныйм үземне:

Хәзер мин дә язам, укый беләм,
Сыпрап карыйм юлның сызыгын.
Безнең шатлык заман дөньясында
Мин дә татыйм дөнья кызыгын.

Я не вижу солнечного света,
Не различаю чёрного и белого.
Я не вижу света звёзд,
Не знаю фактов дела.

Куда ведут мои дороги,
Куда ступает моя нога?
Если кто мне помогает,
То мой товарищ в руке — трость.

Увидеть бы клубные залы,
Увидеть бы пространство перед сценой,
Увидеть бы, как молодёжь там
Радостно играет!

Мои глаза не видят; куда идти —
Не знаю, куда зайти.
К счастью, появился колхоз,
Он открыл нам путь к труду.

Хоть глаза не видят, душа спокойна,
Заходят: «Как дела, дядя?»
Дают поесть и попить,
Любят, словно родного брата.

Хоть глаза не видят, я умею писать,
Аккуратно ставлю номер.
За такую хорошую жизнь
Желаю Сталину долгих лет.

По голосам немного узнаю людей,
Но не могу открыть глаза и увидеть.
Живу в этом свободном мире,
Считаю себя очень счастливым.

Теперь и я пишу, умею читать,
Провожу рукой по линии строки.
В мире нашего радостного времени
И я вкушаю радости жизни.